Hedrick, Haden en Ornstein deden onderzoek naar gedetailleerde gespreksvoering gedurende en na afloop van een gebeurtenis. Ze ontdekten dat of en zo ja hoe er met een kind gesproken wordt over een gebeurtenis de herinneringen van het kind over die gebeurtenis sterk beïnvloedt. De onderzoekers verdeelden kinderen met gelijke verbale capaciteiten in vier groepen. Vervolgens deden de onderzoekers iets met de kinderen, zoals een campeertripje maken. Tijdens het tripje praten de onderzoekers verschillend met de kinderen afhankelijk van in welke groep het kind was ingedeeld. Dit waren de condities:
Groep 1. Gedetailleerd en uitgebreid praten tijdens de gebeurtenis en ook gedetailleerd praten over de gebeurtenis na afloop.
Groep 2. Gedetailleerd en uitgebreid praten tijdens de gebeurtenis en weinig praten na afloop van de gebeurtenis.
Groep 3. Weinig praten gedurende de gebeurtenis en gedetailleerd en uitgebreid praten over de gebeurtenis na afloop ervan.
Groep 4. Weinig praten gedurende en na afloop van de gebeurtenis
Het bleek dat de kinderen in groep 1 de meeste en de meest accurate herinneringen hadden aan de gebeurtenis. Zij konden het beste de diverse objecten benoemen die ze waren tegengekomen (zoals een hengel of een visnet) en ze konden het meest vertellen over de functie van die objecten (waar dient een hengel voor). De kinderen in groep 2 konden zich meer herinneren dan de kinderen in groep 3, dus praten over de gebeurtenis terwijl die gaande was had een goede invloed op de herinneringen eraan. De kinderen in groep 4 konden zich het minst herinneren.
Uitgebreid en gedetailleerd praten over een gebeurtenis terwijl die gaande is en achteraf erover doorpraten blijkt dus een goed effect te hebben op het geheugen van een kind.
Zou dit effect ook opgaan voor volwassenen denk je? Het sluit wel aan bij de assumptie dat als je gedetailleerd uitvraagt wat er goed ging in een bepaalde gebeurtenis, dat iemand dan op meer en meer ideeën komt.
