Vragen naar dromen, ideale toekomsten en talenten kan leiden tot inertie en het minder bereiken van je doelen, zoals ik hier beschrijf. Een alternatief voor deze vragen? Ik noem het "procesgerichte toekomstprojecties". Dat zijn vragen die de ander uitnodigen om het eigen positieve gedrag in zijn gewenste toestand te beschrijven, inclusief hoe hij eraan werkt om die gewenste toestand te bereiken.
Dit zijn voorbeelden van procesgerichte toekomstprojectievragen:
Stel je voor het is een jaar later en je bent tevreden over wat je hebt bereikt. Wat heb je dan bereikt? Wat gaat er dan beter? Wat levert je dat dan op? Hoe heb je dat dan voor elkaar gekregen? Waaraan kon je merken dat je op de goede weg was? Wat konden anderen merken dat jij deed dat goed werkte? Hoe ben je dan omgegaan met tegenslagen, zodat je nu zo tevreden kunt zijn?
De beantwoording van dit soort vragen leidt tot positieve gedragsbeschrijvingen in de gewenste toekomst. Dit creeert een positieve verwachting dat de gewenste toekomst gaat gebeuren. Het leidt er ook toe dat mensen hun eigen positieve gedrag hebben voorbereid, zowel fysiek als cognitief als emotioneel. Gedachten zijn immers tegenhouden gedragingen. De verandering is al begonnen zodra mensen deze vragen gaan beantwoorden.
Hoezo is verandering eigenlijk moeilijk?
