Coaches die de oplossingsgerichte aanpak leren toepassen vragen zich regelmatig af wat een passende oplossingsgerichte vraag is op welk moment. De neiging bestaat om in een oplossingsgericht gesprek te snel tot “ action-talk” te willen komen, gechargeerd gezegd komt het dan hierop neer:
Coach: wat zou je willen bereiken?
Client: ik zou willen dat ik een baan had die echt bij me past.
Coach: wat zou je kunnen doen om een stapje in die richting te zetten?
Client: geen idee, daarvoor kwam ik juist bij jou.
Deze client ervaart dat hij in de verkeerde fase van verandering wordt gedwongen. De actie-fase van verandering komt te snel.
Als de coach de client eerst had laten visualiseren waaraan hij zou merken dat de baan echt bij hem zou passen (gewenste situatie) en had laten visualiseren op welke momenten in het verleden hij al eens had gemerkt dat hij iets deed dat echt bij hem paste (eerder succes), en had laten vertellen wat hij allemaal al wist over een baan die bij hem past (platform bepalen), dan zou dezelfde vraag “ wat zou je kunnen doen om een stapje in die richting te zetten” veel gemakkelijker te beantwoorden zijn voor de client. Sterker nog; als die laatste vraag helemaal niet gesteld zou worden, zou de client op ideeen zijn gekomen waarvan hij iets in de praktijk zou gaan uitproberen.
Action talk is geen voorwaarde om in actie te komen.
